سلام٬ نمی دانم چرا بعضی وقتها ماها این همه بد  اخلاق میشویم؟ و بد تر از آن چرا بی تفاوت میشویم ؟ بی تفاوت نسبت به همه٬ حتی خود و فرزندانمان٬ مثلا می بینیم چگونه کودکانمان از خیلی کمبودها رنج میبرند اما حاضر نیستیم برایشان کاری بکنیم٬مثلا می بینیم فلان فرد درجامعه چه زندگی سخت و مشکلات عدیده ای دارد اما احساس نمی کنیم که باید برایش گامی برداریم٬مثلا می بینیم نسلهای جدیدمان چگونه بدون هویت رشد میکنند اما برایشان کاری نمی کنیم٬ مثلا ادعای مرکزیت داریم اما به راستی برای این همه روستاهای همجوارمان چه می کنیم؟چند بار آنها را دور هم جمع کرده وبه مشکلاتشان گوش داده ایم؟

مثلا میبینیم چگونه دخترهای جامعه در انزوا و زجر٬ سرکوب میشوند اما برایشان کاری نمیکنیم٬راستی شما تا حالا فکر کرده اید که زنان در جامعه مرد سالار ما چه مشکلات دیوانه کننده ای دارند؟و اخیرا میبینیم که برای دفاع از ارزشهای دینی و خواسته های به حق اجتماعی خود باید به خیلی از نهادهای امنیتی پاسخگو بود٬ آن هم با همدستی همشهری خودمان علیه خودمان  ببینیند تو را خدا ببینید کار جوامع ما به کجا رسیده که رو به ادم فروشی و بستن افترا به هم آورده ایم.

ومی بینیم که چگونه کار به جای باریک کشیده و اعتیاد دارد دمار از روزگار خیلی از جوانامان در می آورد٬ راستی شما تا حالا تجربه دزدیدن طلای بچه تان برای تامین هزینه مواد را داشته اید؟ و بد تر از همه اینکه این مسائل در تمام منطقه فرا گیر شده به طوری که در برخی از روستاهای منطقه کار به جاهای بسیار باریکتر کشیده و کم مانده که مردم به جان هم بیفتند و همدیگر را نابود کنند٬ به نظر شما باز هم باید بنشینیم و تقصیر رابه گردن چند نفر شورا و مسئول بندازیم٬ راستی بزرگان دینی و مسئولان دولتی ما کجایند؟ آیا آنها هم این همه فلاکت های روز افزون  ما ها را میبینند؟  فکر نمی کنید همه مسئولیم و در عین حال بی خیال؟                                                                                                                                          انگار باز هم باید در وصف خودمان همانند فیلم ساز معروف ٬بهرام بیضایی بگوییم: وقتی همه خوابیم