بله میشه امیدوار بود و باید هم امیدوار بود زندگی بدون امید داشتن بی مفهومه ،اما در عین امیدواری باید تلاش هم کرد هم برای اجرای بخش و هم برای مسائل دیگر جامعه تا ان شاالله به شرایط بهتری برسیم،شورا و امام جمعه و بقیه بزرگان همیشه برای اجرای بخش تلاش میکنند اما شاید تلاش اینها به تنهایی کافی نباشد و شاید برخی از مسائل ازنظر اینها مخفی بماند اما اگر همه مردم مشارکت فعال داشته باشند مطمئنا زودتر این قضیه به نتیجه خواهد رسید،شاید بزرگترین مشکل بر سر راه پیشرفت کوخرد تفرقه و دسته دسته شدن باشد همچنان که انتقاد پذیری مسئولین هم شرط لازم است و مردم جامعه هم باید اهل انتقاد و نقد و تجزیه و تحلیل منصفانه و خیر خواهانه باشند،پس اگر همه مردم از هر قوم و قبیله و با هر نظر و بینشی در صحنه های مختلف جامعه حاضر باشند و هر کسی به نوبه و سهم خود در جامعه مشارکت داشته باشد ما میتوانیم به تمام قله های موفقیت دست یابیم اما اگر بشینیم و فقط نظاره گر تلاش عده معدودی باشیم و بخواهیم بدون مشارکت انتقاد کنیم مطمئنا به جایی نمیرسیم و درجا خواهیم زد.

من اگر بنشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد٬چه کسی برخیزد؟

من اگر برخیزم تو اگر برخیزی ازکجا که شور یکپارچگی را درشهر برپا نکنیم؟