سلام ٬دیگه نوشتن هم سخت شده. بد شرایطیست باید مواظب باشیم که چه مینویسیم و از چه و که سخن میگوییم٬دیگر حتی سخن گفتن از احساسات و تفکراتمان هم مشکل و درک نشدنیست. زندگی هر روز فردی تر میشود و از ان حجم عظیم علایق مشترک و حافظه مشترک هم اندکی بیشتر نمانده٬ ماییم و خودمان٬ دیگر بچه ها هم پدر و مادر را نمیفهمند٬ دانش آموز هم معلم را نمیفهمد حتی کتاب را هم نمیفهمد٬ همه چیز برای ما شده تقلای بی پایان برای آنچه خود هم نمیدانیم چیست٬دیگر خیلی از واژه های قصه های مادربزرگها برای کودکان نامفهومند٬راستی مگر حالا مادر بزرگها قصه هم میگویند؟ مگر حالا کودکان وقت شنیدن قصه ها را دارند؟ وای چه آمده بر سر ما ؟

(مسئله بازگشت به گذشته نیست٬مسئله بازگشت به امیدهای گذشته است) هابرماس