باز هم ماه مهر و مدرسه و اضطراب و نگرانی کودکان و نوجوانان به سراغ ما آمده٬ ماهی که میتواند برایمان شادی آور باشد اما معمولا برای بیشتر دانش آموزان نگران کننده و پر فشار است٬ و در این فضای پر هیاهوی شلوغ است که سرنوشت ما و جامعه مان رقم میخورد و مشخص میشود که چه کسی چکاره بشود و معمولا ماها بی بهره میمانیم از آن انبوه فرصتها و امکانات٬زیرا همواره مدرسه و معلم برای دانش آموزان ما کابوس هستند نه محفلی امن و پناگاهی مطمئن٬ و به نظر میرسد  که دیگر مدرسه خانه دوم که هیچ٬ اصلا خانه نیست٬ هر چند که دیگر خانه واقعی هم برای کودکان امنیت و اهمیت چندانی ندارد٬و اینگونه است که شاهد ترک تحصیل و بی میلی به تحصیل در دانش  آموزانمان هستیم٬ و حالا امید ما در شکسته شدن این دور باطل فقط به معلمهای دلسوزیست که هنوز جوانمردانه برای تغییر این وضعیت تلاش میکنند٬ با تمام نواقص سیستم آموزشی و با تمام کم کاریهای خانواده دانش اموزان٬ و ای کاش تا دیر نشده بتوانیم برای آینده سازانمان کاری بکنیم .