امروز جمعه بود و طبق عادت پس از نماز جمعه از محله قبله عبور کردیم،محله ای قدیمی و دیگر تقریبا خالی از سکنه ، که روز به روز هم خالی تر میشود با آن خاک سَبخی و کوچه های تنگ و نا میزون  ، ولی جالبه که هنوز این محله برای خودش هیاهویی دارد حتی با سکوت  مطلقی که بر آن حاکم است ، اینجا همه چیز دارد ،بابر، مَلگرد ،در چوبی قدیمی ،خانه های شَلی، انگار هنوز در کوچه ها بوی فلزینگ  داغ  میآید، انگار هنوز صدای تلمبه آب محمد عبدالرحمن در کنار مسجد جامع میاید  که سبزیها را آبیاری میکند و چند بچه  که برای خریدن پُرگو منتظرند،اینجا انگار دخترها همه گوش به فرمان مادرند تا خانه را جارو کنند وآب از برکه بیاورند وبَمبَلها را پر کنند،و پسرها پَروَن به دست دنباله رو پدرند برای رفتن به نخلستان و آوردن رُطب تازه ،اینجا  انگار هنوز همسایه ها از حال هم خبر دارند و برای هم غذاهای جور واجور میبرند ، و عبدالله عبدالرحیم گله بزرگ بزها و گوسفندهایش را از وسط محله به چرا میبرد، راستی که چقدر دلمان برای آن همه هیاهو و لطف و صفا  تنگ شده، چه بر سر ما آمده که دیگر برادر هم از برادر بیخبر مانده چه برسد به همسایه،اگر ما آن روزها در پیچ و خم کوچه های تنگ محله های قدیمی به بهانه بازی کام کامو گم میشدیم ،اینروزها خیلی واقعی در پیچ و خم تنگناهای زندگی روحمان را گم کرده ایم، الان پدر و مادرهای ما در کجای زندگی ما هستند و ما در کجای زندگی فرزندانمان خواهیم بود؟

دیگر فکر نکنم فرزندان ما هیچ خاطره ی مکانی و یا آیینی و سنتی داشته باشند احتمالا تمام خاطراتشان در یک هارد دیسک 320گیگا بایتی خلاصه میشود که آن هم پر ازآهنگ و کلیپ خواننده های محبوبشان و بازیهای کامپیوتریست که ذخیره کرده اند و شاید چند عکس و فیلم کوتاه از تعداد معدودی آدمهای دور و برشان که احتمالا حتی عموها و دایی ها هم به سختی در این فهرست جا بشوند، بهتر است برای تطبیق با این وضعیت در آینده آماده باشیم و یا هم کمی از حجم تاثیر رسانه بر زندگی بکاهیم، برای ساعاتی کامپیوتر و تلوزیون را خاموش کنیم و با هم به پیرامون و سنتهایمان بیاندیشیم و گاهی هم بازسازی کنیم آن فضای قشنگ همدلیهای گذشته را، تا سردرگم نشویم در این دهکده جهانی.

سلام٬هوای بسیار گرم و طاقت فرسایی است و این باعث بدخلقی و پریشانی عامه مردم میشود و به قول ابن خلدون محقق اجتماعی معروف :مردم نواحی گرمسیر تندخوتر و جنگجوتر از مردم نواحی سردسیر هستند. پس باید مواظب باشیم.اوضاع بسیارکسل کننده و سخت است و زندگی در این شرایط انسان را به مراحلی میرساند که خودش هم فکر نمی کند٬ بعضی وقتها مشکلاتی برات پیش میاد که احساس میکنی واقعا کسی به درد کسی نمی خورد. انگار همه سرگردان و بلاتکلیفیم٬ فقط سعی میکنیم الکی و شاید اجبارا خود را سرگرم کنیم به کار به خانواده به سفر و هرچیزی که ما را سرگرم کند حتی از بازیهای بی مصرف پلی استیشن دو و سه هم نمیگذریم ولو با سی سال سن و این دور باطل همچنان ادامه دارد...