«هر سال امید و انتظارمان به دانش آموزان پشت کنکوریست .»

مرداد و شهریور؛ رتبه، رشته، دانشگاه و دانشجو. از درصد کثیر نوجوانان یک جامعه تعداد کمی این شانس را دارند تا این تجربه خاص را پشت سر بگذارند. بعد از دو تا چهار سال چه بر سر برگزیدگان این آزمون می آید؟

به همان اشتیاقی که موفقیت شان را جستجو میکردیم آیا ورود دوباره آنها به جامعه را می بینیم؟ خوانده اند که چه شود، چه اندوخته اند، چه دیده اند و چه کرده اند این مدت؟ ماحصل آیا چیز متفاوتی است؟ چه آورده اند از آرمانگاه میلیونها جوان؟؟؟ سفره گشایید تا ببینیم چه کرده اید!!!!

اینگونه گمانه می زنیم؛

 تعدادی که جذب محیط خیره کننده شده اند و هر آنچه  در چنته داشتند گذاشتند وعوض شدند و در توهم تغییر ظاهری دانشجو شدن ماندند و روشن شدند البته نه از نوع فکر!

 

اندکی از آنها قاطی محیط شدند ولی چمدان را همه خالی نکردند، دادند و گرفتند و تغییر و تبدیلی در فکر و رفتار دادند اما نا مطمئن و شاید امیدوار و همچنان در حیرت!

 

گروهی همانطور که رفتند دست نخورده برگشتند بی آنکه فکر تبدیل و تغییری بیافتند، همچون خودشان را یافتند و کلونی(دسته) تشکیل دادند و همچنان چمدان بسته مانده اند به خیال که خود بهترین اند و آنچه از اول داشته اند نیکوترین. تا در این نهفتگی بمانند.

 

دسته ای نیز نه چیزی بردند و نه چیزی آوردند. چندان تفاوتی نمی کرد اینجا یا آنجا بودنشان و شاید اینان قبولی را رسیدن می دانستند !

سلام ٬مدت زیادی بود که نتوانسته بودم مطلبی بنویسم که از این بابت معذرت میخواهم.در مدت خبرهای زیادی در کوخرد بود٬از بارش چند باره باران این رحمت الهی گرفته تا مراسمات متعدد و بسیار خوبی که در کوخرد برگزار شد مانند حضور شیخ انصاری در کوخرد و برگزاری جشن فارغ التحصیلی طلاب دختر مدرسه دینی کوخرد و برگزاری جشن اختتامیه مکتبخانه با حضور شیخ جعفری و بزرگداشت روز آزاده با تقدیر از آزاده کوخرد ٬عبدالعزیز یوسفی و در آخر سر هم پیدا شدن بچه ای در مسجد و تصادف و گرد و خاکهای هر روزه،خلاصه تابستان شلوغ وپر هیاهویی بود.