هرکه را میبینی از مشکل نوسان برق مینالد٬ امروز مرد فقیری را دیدم که نزدیک بود از شدت ناراحتی گریه کند ٬چون دو تا کولر خانه اش بر اثر نوسان برق سوخته بود نمیدانست چکار کند پولی هم برای خرید کولر نداشت و خدا میداند با چه زحمتی این کولرها را خریده بود٬ میگفت آنقدر برق ضعیف بوده که مجبور شدم محافظ را بردارم و در نتیجه کوارها که حاصل دسترنج شاید سالها بوده سوخته بود٬تازه اگه کولر بخرد هم دوباره همان آش و همان کاسه نوسان و قطع برق  است  و یادم می آید که چند روز قبل هم کولر خانواده مستمند دیگری بر اثر نوسان برق سوخته بود !!!!!!!!!!

شما را بخدا هر کسی میتونه از مسئولین ٬کاری بکنه ٬مگه همه شعار خدمت سر نمی دهیم ؟ مگر مردم ولی نعمت مسئولین نیستند؟ حالا این ولی نعمتان سخت محتاج حل مشکل برق هستند ٬پس آستینها را بالا بزنید و برایشان کاری بکنید٬اگر هم نمی توانید برایشان کاری بکنید و این مشکل حل ناشدنیست ٬ پس برای اثبات ادعای خدمتگذاریتان با مردمی که برق برای روشن شدن کولر ندارند٬ لا اقل شما هم کولر های دفترهای محل کارتان را در اداره برق و فرمانداری خاموش کنید و بدین طریق با مردم همدردی کنید٬این که دیگر کار سختی نیست٬ لااقل هفته ای یک روز تا زمانی که مشکل برق مردم را برطرف کنید!!!

سلام، این چند روزه هوا حسابی داغ شده به طوری که بعد از نماز مغرب هم تش باد اجازه موتور سواری را نمیدهد هرچند که اگر ظهر داغ هم از خانه خارج شوید مطمئنا تعدادی جوان را می ینید که در دمای بالای چهل درجه در حال پرسه زدن در خیابان هستند، واقعا بعضی وقتها آدم تو کار این جونها می مونه که چی تو سرشون میگذره،  ولی هرچی که هست متاسفانه روز به روز داره به سمت خالی شدن پیش میره،  خالی شدن از چیزهای  مثبتی مثل تفکر، شناخت  و تلاش و یا حتی بلند پروازی و همچنان موتور سواری و سرگرمیهای رسانه ای و مجلسی بیشترین وقت و مهمترین قسمت برنامه جوانانمان را پر میکند و بزرگترها هم آنچنان مشغول زندگی و مشکلاتش شده اند که بسیاری وقتها اصلا جوانان را نمیبینند و یا هم اینقدر دنیاهایشان با هم متفاوت و گاها متضاد شده که دیگر امکان ارتباط سالم عملا به کمترین حد خود وآن هم دور تا دور و نهایتا سر سفره غذا رسیده، نمیدانم با این شکل از ارتباط و تعامل، نسلهای آینده سر از چه منزلگاهی در آورد.

از این درد دلها که بگذریم امروزها اخبار انتخابات و بحثهای پیرامون آن حسابی داغ شده ،البته نه به پرشوری گذشته اما خوب باز هم حداقل موضوعی برای بحث مجالس و تجمعات وجود دارد که فرار ما را از خود و مسائل واقعی تر پیرامونمان میسر کند، هرچند که تجربه و برداشتم به من میگوید که قرار نیست دولت عوض شود و اتفاق خاصی در انتخابات امسال همچون سال 76 بیفتد،اما باز هم از دیدن شور و علاقه و تلاش طرفدارن کاندیداها لذت میبرم و امیدوارم که در نهایت این انتخاب به بهبود اوضاع کمک کند و ای کاش کمی هم به  تفکر در خود و نظام هستی می پرداختیم تا شاید اوضاع مان بهتر از این میشد.

مثلا میبینیم چگونه دخترهای جامعه در انزوا و زجر٬ سرکوب میشوند اما برایشان کاری نمیکنیم٬راستی شما تا حالا فکر کرده اید که زنان در جامعه مرد سالار ما چه مشکلات دیوانه کننده ای دارند؟و اخیرا میبینیم که برای دفاع از ارزشهای دینی و خواسته های به حق اجتماعی خود باید به خیلی از نهادهای امنیتی پاسخگو بود٬ آن هم با همدستی همشهری خودمان علیه خودمان  ببینیند تو را خدا ببینید کار جوامع ما به کجا رسیده که رو به ادم فروشی و بستن افترا به هم آورده ایم.

ومی بینیم که چگونه کار به جای باریک کشیده و اعتیاد دارد دمار از روزگار خیلی از جوانامان در می آورد٬ راستی شما تا حالا تجربه دزدیدن طلای بچه تان برای تامین هزینه مواد را داشته اید؟ و بد تر از همه اینکه این مسائل در تمام منطقه فرا گیر شده به طوری که در برخی از روستاهای منطقه کار به جاهای بسیار باریکتر کشیده و کم مانده که مردم به جان هم بیفتند و همدیگر را نابود کنند٬ به نظر شما باز هم باید بنشینیم و تقصیر رابه گردن چند نفر شورا و مسئول بندازیم٬ راستی بزرگان دینی و مسئولان دولتی ما کجایند؟ آیا آنها هم این همه فلاکت های روز افزون  ما ها را میبینند؟  فکر نمی کنید همه مسئولیم و در عین حال بی خیال؟                                                                                                                                          انگار باز هم باید در وصف خودمان همانند فیلم ساز معروف ٬بهرام بیضایی بگوییم: وقتی همه خوابیم

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود
ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
برای آن که بی خود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری را نشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت
یک با یک برابر هست
از میان جمع شاگردان یکی برخاست
"همیشه یک نفر باید به پا خیزد"
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است!
معلم مات بر جا ماند
و او پرسید:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود آیا باز
یک با یک برابر بود؟
سکوت مدهوشی بود و سؤالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد:
آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت:
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت
بالا بود
و آن که قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید؟
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد؟
معلم ناله آسا گفت:
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید:
یک با یک برابر نیست

دیشب شور و حال خوشی کوخرد را فرا گرفته بود، بازگشت نزدیک به هفتاد نفر، اعم از زن و مرد و پیر و کودک از قشرها و اقوام مختلف از سفر معنوی عمره، پس از نزدیک به دوازده روز حضور در سرزمین وحی و همجواری با اماکن مقدس، این بازگشت بهانه ای شده بود که جمعی از مردم برای استقبال از این عزیزان در کنار مسجد عمر ابن الخطاب کوخرد جمع شوند و همانند مراسم بدرقه این عزیزان اجتماع پر شوری را ایجاد کنند.

هرکسی حال و هوایی داشت یکی حسرت میخورد که چرا قسمت او نشده یکی از دیدن فرزندش خوشحال بود دیگری از دیدن پدر و مادرش و خلاصه خیلی از مردم یه جورایی با برخی از این راهیان سفر نور نسبتی داشتند،و بازار روبوسی و مصافحه حسابی  داغ بود، خیلی وقت بود که همچون اجتماع مردمی و پرشوری با یک بهانه معنوی و متشکل از زن و مرد در کوخرد به وجود نیامده بود.

ای کاش این شور و حال عارفانه وصف نشدنی را در دفعات بیشتر و به بهانه های مختلفی  میدیدیم  تا باعث افزایش بیش از پیش انس و الفت و رشد معنویت در بین ماها میشد.

سلام، امیدوارم که از روزهای بیادماندنی بارانی  نهایت لذت و استفاده  روحی را برده باشید ،خدا را شکر باران همه منطقه را سیراب و غرق شادی کرد، فکر نکنم که دیگر برکه ای مانده باشد که لبریز از آب نشده باشد،سدهای کوخرد هم که در نهایت زیبایی و پر از آب به سر میبرند، خدا را شکر از این همه نعمت و رحمت،

 اما از آنجا که هیچ گلی بی خار نیست متاسفانه  باران ،این رحمت الهی سبب بروز حوادث ناخوشایندی هم شد که در نهایت در همین منطقه بستک خودمان و پارسیان(گاوبندی) منجر به مرگ 9 نفر از هموطنانمان شد که در نوع خود جای سوال دارد ، در روزگاری که حتی در بارندگیهای بسیار شدیدتر و سیلهای ویرانگرتر از این هم٬ در نقاط دیگر جهان هیچ مرگ ومیری نمی بینیم، اما مانند هر موضوع دیگری مثل اینکه ما در این زمینه هم از جهان پیرامونمان عقبیم،جالبه که چند وقت قبل در بارندگیهای مداومی که به بی خانمانی بسیاری در کشور بنگلادش منجر شد فقط چهار نفر کشته شدند، آن وقت در یک بارندگی نه چندان بی سابقه در منطقه ما باید نه نفر کشته شوند؟ به نظر شما با هشدارهای بیشتر و کمی هم آموزشهای پایه ای نمی شود جلو بروز همچون حوادثی را گرفت؟ باران که دیگر زلزله (طبیعی یا مصنوعی !!!!) نیست که نتوان زمانش را پیش بینی  کرد.

ای کاش کمی بیشتر اهمیت میدادیم تا شاهد اینگونه حوادث ناگوار نباشیم.ای کاش کمی هم به وضعیت جاده ها و معابرروستایی و شهری مناطق ما بیشتر رسیدگی میشد، تا کی ما باید با این توجیه غیر منطقی که منطقه محروم هستیم با این همه مشکلات دسته و پنجه نرم کنیم ؟ تا کی استان هرمزگان باید در این وضعیت عقب ماندگی بماند؟ برای دیدن اختلاف ، جاده های استان هرمزگان را با استان فارس که همسایه ما است مقایسه کنید، از کیفیت آسفالت جاده گرفته تا پهنای جاده و حتی علایم هشدار دهنده کنار جاده، این در حالیست که درآمد استان هرمزگان برای کشور چندین برابر استان فارس است !!!!

حالا که به قول معروف این همه نقطه حادثه خیز جاده ای و غیرجاده ای طبیعی و غیرطبیعی داریم و نمی توانیم آنها را از بین ببریم لااقل در این جور مواقع که احتمال بروز حادثه افزایش می یابد تمهیدات بیشتری اندیشیده شود و با دادن اخطارهای بیشتر و مناسبتراز رسانه ها و مقامات محلی و گذاشتن اکیپهای هشدار دهنده لااقل سعی در کاهش پیامدها کنیم.

سال نو هم با تمام خوشیها و جذابیتهایش رسید و نوید بخش شروعی دوباره شد ، شروعی که امیدواریم به پایانی خوش وعاقبت بخیری منتهی شود.

گرچه امسال دیگر خبر از شلوغیهای هرساله مسافرهای نوروزی نیست اما باز هم  ماشینهایی که از کوخرد عبور میکنند اغلب با توقفی کوتاه در کنار آثار دیدنی و تاریخی کوخرد سعی میکنند با گرفتن چند عکس یادگاری لحظات بیادماندنی خود را ثبت کنند و بی بهره از کنار این آثار گرانمایه نگذرند،اما غوغای اصلی در پارک کوخرد یا همان بوستان خضراء بپاست که این روزها  میزبان مردم منطقه است و با همت شورا و دهیاری و تعدای اهالی فعال همچون عبدالباقی شاکر و صابر حیدری و محمد احمد رحیمی  ومسئول زحمت کش پارک محمد علی دامن خشک چهره ای نو و بسیار زیبا پیدا کرده  .

چند روز قبل هم متاسفانه میرمحمد روستاقی دار فانی را وداع گفت ،مردی بذله گو و خوش مشرب که هر کس با او سروکار داشته محال است به این زودیها خاطراتش را از یاد ببرد ،انسانی آرام و مردم دار که امیدواریم خداوند ایشان را قرین رحمت بفرماید.

 چرا در حال حاضر کوخرد راضی  نیست مشترکا  با هرنگ بخش شود؟

بدون اینکه که قصد قضاوت اخلاقی راجع به شخص شخص  اهالی  هرنگ داشته باشیم(که همانا شناخت خوب و بد انسانها با خداست)در جواب باید گفت : این مسئله به دلایل مختلفی برمیگردد، اما در حال حاضر می توان به طور کلی این طور گفت که توده مردم کوخرد(در قالب یک هویت جمعی) به علت مشکلات و مصائب وبی احترامی هایی  که در سالهای گذشته هرنگ(به عنوان  یک هویت جمعی) برای کوخرد به وجود آورده و تلاشهایی که آشکارا و خیلی مواقع ناجوانمردانه در راه عدم پیشرفت کوخرد میکرده، دچار نوعی دلزدگی و تنفر از هرنگ(به عنوان یک هویت جمعی نه تک تک هرنگیها) شده که همانطور که گفته شد این تنفر به سبب برخی از کارها و برخوردهای خود هرنگیها در طول سالهای گذشته و حتی در حال حاضر میباشد

میگویند اگر بخشداری کوخرد راه اندازی شود ،هرنگ چه کار کند و چگونه با این قضیه کنار بیاید؟ مگر ما کوخردیها در این سالها که هرنگ دهستان بود،چه کردیم ؟ تلاش سالم و رقابت در خیر و خدمت رسانی تا بتوانیم از هرنگ سبقت بگیریم و اکنون هم به قولی این تقسیمات چیزی جز یک طبقه بندی نیست، که این موقعیت برتر سالها در اختیار هرنگ بود و در حالی که کوخرد آن را حق خود میدانست(به دلیل مرکزیت ،وابستگی بیشتر روستاهای منطقه به کوخرد،قدمت تاریخی ،هماهنگی و روابط خویشاوندی قویتر با اهالی منطقه) برای رسیدن به آن یا گرفتنش از هرنگ دست به هرکاری نزد، بلکه تحمل کرد و حتی همکاری هم کرد تا منشا وحدت منطقه شود اما هرنگیها قدر موقعیت خود را ندانستند وبه سمت تکبر و بدرفتاری رفتند(جامعه هرنگ به طور کلی و نه فرد فرد هرنگیها).

در سالهای گذشته ما زحمت زیادی کشیدیم وظرفیتهایمان را افزایش دادیم ، ما کوخردیها برای مردم منطقه ایجاد امکانات و فرصت کردیم تا فصلی نو را در خدمت رسانی برای مردم منطقه شروع کنیم و در این راه هدفی جز خدمت و ایجاد  وحدت و اتحاد نداشته و نداریم، کاری که هرنگ در این سالها که متولی آن بود(به عنوان مرکز دهستان) از انجام بهینه آن ناتوان بود( نخواست یا نتوانسست)،اما حال که این فرصت را کوخرد فراهم کرده  هرنگ سعی میکند با ایجاد بحثهای حاشیه ای و گمراه کننده مانند غیر قانونی بودن و یا دم زدن از وحدت و اتحاد کاذب، موقعیت خود را حفظ کند ولو اینکه به ضرر مردم منطقه تمام شود. و بخش شدن کوخرد هم مرحله ای است برای خدمت رسانی و وحدت بیشتر نه گامی برای ایجاد تفرقه، که البته متاسفانه بازهم  این هرنگ است که در این راه سنگ اندازی میکند، و باعث ایجاد تفرقه در مردم منطقه میشود.

و لذا کوخرد بر آن  شده تا این موقعیت برتر را برای خدمت به اهالی منطقه  برعهده بگیرد تا با توجه به همبستگی اجتماعی قوی جامعه کوخرد، در کنار دیگر جوامع خدمت رسان در منطقه همچون بستک و جناح البته در محدوده خود به ایفای نقش بپردازد و حالا نوبت هرنگ است تا با دست برداشتن از مخالفت خود با اجرای بخش کوخرد، حسن نیت خود را به اهالی منطقه نشان دهد و در عمل ثابت کند که به فکر وحدت است

در غیر این صورت  مخالفت با اجرای بخش کوخرد عین مخالفت با وحدت و اتحاد منطقه است و در دراز مدت این مخالفت حتی علی رغم وجود  افراد مومن و خوب هم باعث بد اعتباری  جامعه هرنگ میشود.  در پایان امیدواریم که همه دلسوزان منطقه دست در دست هم داده و به استقرار کامل بخشداری کوخرد کمک نمایند وبدین وسیله سهمی در ایجاد بهتر وحدت و اتحاد منطقه داشته باشند همانطور که تقریبا همه روستاهای منتفع از این بخشداری با اجرای عین این مصوبه موافقند و بی صبرانه منتظر استقرار کامل آن هستند. خداوند همه را به راه راست هدایت فرماید.

بله میشه امیدوار بود و باید هم امیدوار بود زندگی بدون امید داشتن بی مفهومه ،اما در عین امیدواری باید تلاش هم کرد هم برای اجرای بخش و هم برای مسائل دیگر جامعه تا ان شاالله به شرایط بهتری برسیم،شورا و امام جمعه و بقیه بزرگان همیشه برای اجرای بخش تلاش میکنند اما شاید تلاش اینها به تنهایی کافی نباشد و شاید برخی از مسائل ازنظر اینها مخفی بماند اما اگر همه مردم مشارکت فعال داشته باشند مطمئنا زودتر این قضیه به نتیجه خواهد رسید،شاید بزرگترین مشکل بر سر راه پیشرفت کوخرد تفرقه و دسته دسته شدن باشد همچنان که انتقاد پذیری مسئولین هم شرط لازم است و مردم جامعه هم باید اهل انتقاد و نقد و تجزیه و تحلیل منصفانه و خیر خواهانه باشند،پس اگر همه مردم از هر قوم و قبیله و با هر نظر و بینشی در صحنه های مختلف جامعه حاضر باشند و هر کسی به نوبه و سهم خود در جامعه مشارکت داشته باشد ما میتوانیم به تمام قله های موفقیت دست یابیم اما اگر بشینیم و فقط نظاره گر تلاش عده معدودی باشیم و بخواهیم بدون مشارکت انتقاد کنیم مطمئنا به جایی نمیرسیم و درجا خواهیم زد.

من اگر بنشینم تو اگر بنشینی چه کسی برخیزد٬چه کسی برخیزد؟

من اگر برخیزم تو اگر برخیزی ازکجا که شور یکپارچگی را درشهر برپا نکنیم؟

سلامی گرم پس از وقفه ای طولانی که موفق به نوشتن مطلبی نشدم،در این مدت اتفاقات خوب و بد زیادی در کوخرد رخ داد که شاید نتوان به همه این اتفاقات در این مجال کوتاه پرداخت اما به طور خلاصه  میتوان به برخی از این اتفاقات اشاره کرد از جمله ، جلسه هم اندیشی دانشجویی با مسئولین کوخرد که با حضور جمعی از دانشجویان  در محل مکتبخانه برگزار شد و قرار شد که با ایجاد تشکل دانشجویی کوخرد و برپایی جلساتی ،زمینه مشارکت و فعالیت بیشتر دانشجویان در عرصه جامعه فراهم گردد.

در اتفاق مبارک دیگری انجمن خیریه کوخرد هم بنا  نهاده شد که  مقرر گشت این انجمن در راستای تحقق اهداف خیرخواهانه  در کوخرد به فعالیت بپردازد، البته سالها قبل با تلاش تعدادی از جوانان از جمله مرحوم عدنان تابنده تقریبا همچون انجمنی تشکیل شد که متاسفانه پس از آن مرحوم به علت بی توجهی و سستی ادامه کار داده نشد و فعالیتش متوقف شد که اگر از آن موقع تا حالا در این ده سال  فعالیت داشت مطمئنا بسیار کارآمد و مفید بود.

 متاسفانه در جامعه کوچک اما به شدت در حال تغییر کوخرد هم ، کم کم شاهد معضلات متعدد اجتماعی هستیم و پس از موج وسیع اعتیاد در سالهای قبل اکنون شاهد رشد روز افزون  پدیده طلاق در جامعه هستیم که متاسفانه به راحتی بنیان خانواده را از هم میپاشد،هرچند که برای طلاق علتهای مختلفی را میتوان بیان نمود اما احنمالا عدم شناخت مناسب قبل از ازدواج وپیروی از احساسات میتواند یکی از علتهای متعدد این پدیده باشد،امیدوارم تلاش عمومی در راستای مبارزه با این پدیده های شوم اجتماعی شکل گیرد و بتوانیم با ضرر کمتری این دوران گذار جامعه را بگذرانیم.

سلام عید قربان هم باتمام خوشیها و شادیهایش گذشت٬ حالا باید نزدیک به ده ماه دیگه منتظر باشیم تا دوباره شور و شوق عید را ببینیم،هر چه با خودم فکر کردم دیدم این عید هم با عیدهای دیگه چندان تفاوتی نداشت باز همان روال همیشگی، هیجان چند روز قبل برای تهیه لباس و غذای عید بعد هم در روز عید ،نماز و حلالیت طلبیهای سر سری و  بازدید از قبرستان به همراه یه فاتحه به اموات بعدش هم دید و بازدیدهایی خانوادگی و دوستانه،شاید از همه خوشحالتر در این روز کودکان و جوانان باشند که برای جمع کردن عیدی و نشان دادن لباسهای مد روزشان با هم رقابت شدیدی دارند وچه لذتی میبرند بچه ها،وقتی در آخر روز عیدیهایشان را می شمارند.البته خطبه آقای شاکر هم کمی متفاوت تراز همیشه  بود و به آسیب شناسی وضعیت مسلمانان در این دوره از جهان پرداخت و با اشاره به وضعیت مردم مظلوم فلسطین از بی تفاوتی برخی کشورهای عربی و اسلامی انتقاد کرد.راستی با این اوضاع وحشتناک مردم فلسطین و دیگر مسلملنان و مظلومان جهان به نظر شما عید و خوشحالی معنایی هم دارد؟ انجام سنت حسنه قربانی هم امسال بیشتر دیده میشد که امیدواریم با این برنامه های هوشمندانه اسلام کمی از فشار فقر و گرسنگی کاسته شود. امروز در اخبار میگفت که در جهان یک میلیارد گرسنه وجود دارد کسانی که شاید در روز یک نان هم گیرشان نیاید برای خوردن،  خیلی از این گرسنگان هم در آفریقا و آسیا زندگی میکنند،  با این شرایط اقتصادی بعید نیست که این فقر در آینده به جوامع خودمان هم کشیده شود.همانگونه که نشانه هایی از فقر را در جامعه به خوبی می بینیم.

جلسه  عمومی شورا

این جلسه امشب در مسجد جامع برگزار شد و در آن شورا و دهیاری به بیان عملکرد خود در این مدت پرداخت از جمله بحث بخش و پیگیری اجرای کامل آن که آقای ایوبی زاده اعلام کرد تا حالا ما با مشورت و تقاضای مردم ومطابق نظر مردم یکبار هم از حق مردم در اجرای کامل مصوبه کوتاه نیامده ایم و الحمدالله تا کنون هم هیچ حقی از مردم در این زمینه ضایع نشده و امیدواریم که عین مصوبه اجرا شود.و در ادامه هم اشاره شد به برخی کمبودها و مشکلاتی که برای اداره روستا وجود دارد و هزینه سنگین اداره روستا که در ماه به دو میلیون و شصد هزار تومان میرسد که سالانه حتی به سی و یک میلیون هم میرسد(حقوق دهیار و کارمند دهیاری،حقوق پرسنل خدماتی روستا مانند جمع کننگان زباله، مسئول پارک و چاه آب روستا و هزینه برق چاه آب و خرابی لوله ها و دیگر هزینه های جاری) ،اما در عوض در آمد روستا که  همان بودجه دهیاری و پول آب  مصرفی مردم است حتی نصف این هزینه را هم تامین نمیکند و هر سال کوخرد با کسری بوجه جاری خود مواجه است و طبیعی است که در این صورت پولی برای فعالیتهای عمرانی نمیماند،که متاسفانه این معضل بیشتر روستاهای منطقه است،اما با این وجود خدا را شکر باز هم ما در کوخرد بیشترین فعالیت عمرانی را نسبت به روستاهای منطقه می بینیم و شاید  هیچ روستایی  در مناطق اطراف ما قادر به اینچنین پیشرفتی نباشد که به همین دلیل شورا بعضی وقتها با بدهکاریهایی مواجه میشود که الان این بدهکاریها به معضلی برای کوخرد تیدیل شده که بیشترین فشار آن به اعضای شورا و دهیاری و امام جمعه می آید . خبر نوید بخش  دیگر این جلسه  بحث بیمه  مستمری  روستاییان بود که از سوی آقای دهدار مطرح شد و گویا نمایندگی آن به دهیاری واگذار شده که در آن هر فرد شاغل در سطح روستا مبتواند با پرداخت پنج درصد از حقوق ماهیانه خود حالا با هر حقوقی باشد،ویا هر شغلی داشته باشد ، از مزایای حقوق بازنشستگی و یا خدایی ناکرده از کار افتادگی برخوردار شود، معضلی که اکنون بسیاری از افراد جامعه ما با آن درگیر هستند و پدرانی را می بینیم که پس از چهل سال و در بدترین وضعیت هنوز مشغول به کار هستند ویا بیکارند و هیچ منبع در آمدی ندارند.امیدواریم با اجرای این برنامه شاهد بهبود معیشت مردم و زحمتکشان جامعه باشیم.در ادامه هم آقای کوخردی با سوالات مناسبی  که مطرح کردند و مسئولین پاسخ دادند جلسه را به پیش بردند. ناگفته نماند که باز هم متاسقانه از جلسه آنطور که باید و شاید استقبال نشده بود .

اما.............

 ادامه بحث را با کلیک بر روی ادامه مطلب بخوانید

(مسئله بازگشت به گذشته نیست٬مسئله بازگشت به امیدهای گذشته است) هابرماس 

سلام ،از اینکه مدتهاست نتونستم بنویسم معذرت میخواهم ،اما آنچه باعث شد امشب اقدام به نوشتن کنم حضور احمد جباری نماینده مجلس در کوخرد بود٬ که با حضور در مسجد جامع کوخرد به ایرادات سخنانی پیرامون فعالیتهای خود در مجلس پرداخت و در ادامه  توضیحاتی پیرامون بخش کوخرد داد ،از جمله اینکه اجرای این مصوبه وظیفه من نیست و باید استانداری اجرا کند و دیگر اینکه گفت من نمی توانم قول بدهم  که حتما این مصوبه را اجرا میکنم اما اگر اجرا بشود خوشحال میشوم و از زحمات شورا و امام جمعه هم یاد کرد که در این مدت بیشترین پیگیری را داشته اند وازشورای کوخرد و امام جمعه به عنوان فعالترین افراد در زمینه پیگیریی حقوق مردمشان نام برد،

و از مردم خواستن که در صورت امکان با هرنگ مشترکا بخش شوند که با واکنش مردم و صحبتهای بسیار جالب آقای برزگران که از عدم اجرای برخی مصوبات راجع به فرهنگیان که به قول آقای جباری به نفع آنها تصویب شده بود در شهرستان بستک گله کردند و در ادامه موضع مردم کوخرد را که همان اجرای عین مصوبه دولت یعنی بخش کوخرد به مرکزیت کوخرد بود را مطرح کردند که با فریاد بلند مردم تایید شد وحاج عبدالله حاج حسین هم در ادامه این خواسته مردم را تکرار کردند و از نماینده خواستند که با قاطعیت از حق مردم کوخرد دفاع کند که در ادامه جباری با دیدن موضع مردم به پیشنهاد دیگری پرداخت که جدا شدن هرنگ از بخش کوخرد بود وبخش شدن مستقل هرنگ وکوخرد، که به مذاق کوخردیها خوش آمد و خواستن که بخش کوخرد را به مرکز کوخرد اجرایی کند و هر امتیازی میخواهند به هرنگ بدهند.البته ایشان در پایان تاکید کردند که هر گونه  اقدام و حمایتی که لازم باشد برای حل این مشکل انجام میدهد.

رمضان هم از نیمه گذشت و ما همچنان روزهای عادی را پشت سر میگذاریم ،خدایا در این فرصت باقی مانده توفیق عبادت بیشتری را نصیبمان بگردان ،به ما اراده ای بده تا از حاشیه ها بگذریم و سبک بال به سوی تو پر بکشیم که  از این همه هیاهوی دنیوی خسته و رنجوریم ،خدایا گاهی وقتها سعی میکنیم که تلاش کنیم تا تو را بهتر بشناسیم و بنده ای صالح تر باشیم برایت ،آن لحضه ها ما را در یاب و دست ما بندگان مسکینت را بگیر و ما را از بیراهه رفتن باز دار که حیفمان می آید این اندک زمان را صرف اشتباه رفتن کنیم .خدایا  ما را از سر لطف و کرمت به آن صفای درونی که بندگان صالحت میرسند مزین فرما که خیلی دوست داریم تا رضایتت را  بدست آوریم. این هم یک رباعی از حکیم عمر خیام:

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم                           وین یک دم عمر را غنیمت شمریم

فردا که از این دیر فنا در گذریم                             با هفت هزار سالگان سر به  سریم

رمضان ماه میهمانی خداوند از راه رسید٬ با بوی بندگی و اخلاص .امیدواریم خداوند در این ماه عزیز٬ ما را به راه راست هدایت فرماید٬تا از ظاهر خشک و خالی دین و عبادت بیرون آییم و به مغز و اصل دین که همانا اخلاق نیک و محبت نسبت به خداوند و همه انسانها و حتی دیگر موجودات و طبیعت است٬دست یابیم .رمضان فرصتیست برای اینکه از بالا به خود و زندگی و آینده مان بنگریم مانند مسافری که پس از طی مسیری در دل دشت و دره به دامنه کوه میرود و بقیه مسیر پیش رو را میبیند و با توجه به اقتضای مسیر باقیمانده و تجربه خود و دیگران از مسیری که طی کرده٬ برای آینده خود و پیرامونش و جامعه اش برنامه ریزی میکند وتلاش میکند٬آری رمضان فرصتی برای به خود و جهان از بالا نگریستن است ٬زاویه ای که ما از آن با اشراف کامل همه چیز را میبینیم٬البته به شرط اخلاص و تلاش برای داشتن صفای دل٬خدایا کمکمان کن که خیلی محتاجیم.